Kontakt Klientów z Kancelarią, w szczególności którzy zamieszkują w dużej odległości od Warszawy, często realizowany jest za pośrednictwem aplikacji umożliwiających kontakt na odległość, jak też w siedzibie Kancelarii osobiście. Duża część Kredytobiorców, którzy są zainteresowani analizą ich umowy pod kątem wystąpienia w niej klauzul abuzywnych zadaje w pierwszej kolejności pytania dotyczące takich kwestii jak:

– etap przedsądowy i konieczność uzyskania dokumentów niezbędnych do wytoczenia powództwa;

– czas udzielania przez Bank odpowiedzi na wniosek o przekazanie dokumentów/zaświadczeń;

– możliwość zawarcia z Bankiem ugody, co do abuzywnych postanowień umownych przy jednoczesnym kontynuowaniu umowy;

– okres, w jakim nastąpi przygotowanie i złożenie pozwu;

– ustalenie właściwości miejscowej i rzeczowej Sądu rozpoznającego sprawę;

– koszty towarzyszące postępowaniu sądowemu;

– zabezpieczenie powództwa na czas trwania postępowania;

– postępowania apelacyjnego;

– postępowania przed Sądem Najwyższym.

Na niniejszym portalu od dłuższego czasu wyjaśniany jest szereg kwestii dotyczących spraw kredytów złotówkowych opartych o wskaźnik WIBOR. Także omawiana jest bieżąca linia orzecznicza w sprawach „wiborowych”.

Dla Państwa, którzy nie mieli możliwości zapoznania się z informacjami zawartymi w artykułach publikowanych przez Kancelarię Prawną Mecenat Warszawski Cieszkowska Dul Sp. k. zachęcamy do zapoznania się z Przewodnikiem dotyczącym spraw „wiborowych” dostępnym na stronie Kancelarii Prawnej Mecenat Warszawski pod linkiem   https://mecenatwarszawski.pl/uslugi-prawne-kancelaria-prawna-mecenat-warszawski/, gdzie znajdują się podstawowe informacje dotyczące przebiegu postępowania od dnia udzielenia porady prawnej i dokonania analizy umowy kredytowej do dnia wydania przez Sąd wyroku. Poradnik ten został specjalnie przygotowany dla osób, które nie mieli do czynienia ze sprawami sądowymi oraz nie dysponują skomplikowaną wiedzą prawniczą.

W każdym jednak wypadku, w przypadku woli Kredytobiorcy bliższego omówienia poszczególnych kwestii organizowane jest przez Kancelarię spotkanie podczas którego wyjaśniane są wszelkie wątpliwości procesowe i konsekwencje prawne związane z wytoczeniem powództwa.

Zapraszamy do zapoznania się z Przewodnikiem dotyczącym spraw „wiborowych”

The post Najczęściej zadawane pytania w sprawach kredytów złotówkowych – z praktyki zawodowej appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Od dłuższego czasu w opinii publicznej słyszy się coraz głośniej o sprawach kredytów złotówkowych oraz o zawarciu w umowach kredytowych wskaźnika WIBOR mającego wpływ na comiesięczną ratę kredytu. Dla Państwa, którzy regularnie zapoznawali się z informacjami zawartymi w artykułach publikowanych przez Kancelarię Prawną Mecenat Warszawski Cieszkowska Dul Sp. k. znany jest mechanizm kształtowania wysokości raty kredytu w oparciu o wskaźnik WIBOR, którego regulacje umowne można uznać za abuzywne. Także w publikacjach przekazywane były informacje o wydanych przez Sądy zabezpieczeniach w procesach sądowych polegających na wyeliminowaniu wskaźnika WIBOR (jako elementu składowego raty odsetkowej) z raty kredytu na czas trwania procesu sądowego, co przełożyło się znacząco dla Kredytobiorcy na zmniejszenie wysokości tej raty.

Zdecydowanie pozytywną informacją jest, że jeden z Sądów rozpoznających sprawę kredytu złotówkowego, a konkretnie Sąd Okręgowy w Częstochowie w sprawie o sygn.                    I C 1226/23 zwrócił się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na badanie postanowień umownych dotyczących zmiennego oprocentowania w oparciu o wskaźnik referencyjny WIBOR.

Dla Kredytobiorców jest to bardzo korzystana wiadomość. Należy mieć na uwadze, że TSUE jest niezależną od sądownictwa polskiego instytucją oraz niepodlegającą żadnym wpływom ze strony instytucji państwowych, czy sektora bankowego. Niewątpliwie orzeczenie TSUE będzie miało wpływ na kształtowanie się orzecznictwa polskich sądów w sprawach kredytów złotówkowych podobnie jak miało to miejsce w przypadku tzw. spraw „frankowych”, kiedy to TSUE w swoim orzecznictwie stanął po stronie Kredytobiorców.

Czy w przypadku spraw „wiborowych” będzie podobnie? Prawdopodobnie TAK.             Z analizy umów jakie zostały przekazane do Kancelarii w celu dokonania ich analizy, duża większość zawierała niedozwolone klauzule umowne, które obecnie są przedmiotem pozwów w wytoczonych bankom sprawach. Nie może bowiem funkcjonować w państwie prawa taka zasada, że im większa rata odsetkowa (z uwagi na zwiększenie nie poziomu wskaźnika WIBOR) tym większy zysk banku. Dlatego tylko kwestią czasu było skierowanie przez Polski Sąd pytania prejudycjalnego do TSUE, co spotkało się już z ogromną krytyką sektora bankowego.  Prawdopodobnie w obawie przed powtórzeniem się scenariusza jaki miał miejsce w odniesieniu do fali pozwów złożonych przeciwko bankom m.in. z uwagi na korzystne dla Kredytobiorców liczne orzecznictwo TSUE. Należy mieć dodatkowo na uwadze, że to właśnie TSUE miał największy wpływ na kierunek orzeczniczy w sprawach „frankowych”, który rozpoczął falę pozwów przeciwko bankom (przykład: Państwa Dziubak C – 260/18).

W odniesieniu do kredytów złotówkowych sektor bankowy nie powinien się spodziewać korzystnego dla siebie stanowiska TSUE !

The post Czy sprawy „wiborowe” nabierają tempa?” appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Faktycznie, zasadą określoną w procedurze cywilnej jest to, że właściwym miejscowo Sądem rozpoznającym sprawę jest Sąd miejsca zamieszkania albo siedziby pozwanego. Ale czy w sprawach dotyczących umów bankowych i postępowań tzw. „frankowych” i „wiborowych” również obowiązuje powyższa zasada? Odpowiedź brzmi NIE.

Ustawodawca wyszedł naprzeciw Kredytobiorcom i w jednym z przepisów procedury cywilnej ustalił tzw. właściwość przemienną według której powództwo o roszczenie wynikające z czynności bankowej przeciwko bankowi, innej jednostce organizacyjnej (…) można wytoczyć przed Sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby powoda. Powyższe oznacza, że Kredytobiorca kwestionujący przed Sądem umowę kredytową nie będzie wytaczał powództwa na obszarze właściwości tego Sądu gdzie ma siedzibę bank (zazwyczaj są to największe miasta w Polsce) tylko według swojego miejsca zamieszkania – najbliżej swojego domu. Zainicjowany proces sądowy, w którym przesłuchanie stron (Kredytobiorcy) ma bardzo duże znaczenie dowodowe, nie będzie się łączył z koniecznością dojazdu do odległego Sądu, tylko do najbliższego według miejsca zamieszkania Kredytobiorcy, a w związku z tym dodatkowymi wysokimi kosztami, czy zorganizowaniem dnia wolnego od pracy.

Jaki był cel i motywy ustawodawcy wprowadzającego takie regulacje procesowe? Otóż jednym z motywów ustanawiania właściwości przemiennej bywa szeroko rozumiany interes sprawiedliwości, który dominuje wtedy, gdy poszerzenie możliwości wyboru przez powoda sądu właściwego stwarza większe możliwości równomiernego obciążenia sądów przez odciążenie konkretnych sądów, właściwych ze względu na przesłanki właściwości ogólnej. Oczywiście w takim wypadku, na skutek zmniejszenia zaległości spraw i przyspieszenia ich załatwiania, zyskuje także interes stron, a w szczególności interes powoda. Taki właśnie motyw przyświecał wprowadzeniu do kodeksu postępowania cywilnego art. 37², który umożliwia powodowi/Kredytobiorcy wytoczenie powództwa o roszczenie wynikające z umowy kredytowej (nie ma znaczenia, czy umowa dotyczy kredytu walutowego, czy złotówkowego) przed Sąd miejsca jego zamieszkania Kredytobiorcy.

Ten kierunek podjęty przez ustawodawcę należy przyjąć z dużą aprobatą !

The post Który Sąd rozpoznaje sprawę przeciwko bankowi w sprawie „wiborowej” appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Zasadne jest w tym miejscu wyjaśnienie, do jakich najczęściej naruszeń dochodzi ze strony banku w związku z udzieleniem kredytu opartego na przepisach ustawy o kredycie konsumenckim.

Banki zawierając umowy z konsumentem dokonują:

– błędnego obliczenia lub przekroczenia maksymalnego poziomu pozaodsetkowych kosztów kredytu;

– wypłaty mniejszej kwoty pożyczki, niż zapisano to w umowie (występuje różnica pomiędzy realną a umowną kwotą pożyczonych pieniędzy);

– błędnych informacji na temat wszystkich kosztów spłacanych wraz z ratą kredytu (brak jest wyszczególnienia kosztów ubezpieczenia, odsetek, prowizji, harmonogramu spłat);

– błędnych obliczeń oraz podania błędnego oprocentowania kredytu (różnica potrafi być niewielka ale rzutuje na ważność umowy);

– naruszenia poprzez niezachowanie formy pisemnej umowy kredytowej;

– niewyszczególnienia w treści umowy konsumenta, danych kredytodawcy i pośrednika kredytowego, rodzaju kredytu, czasu obowiązywania umowy, całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta, terminów i sposobu wypłaty kredytu;

– naruszenia zasad określających maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu.

Powyższe naruszania zostały wyszczególnione w ustawie o kredycie konsumenckim i stanowią swego rodzaju narzucenie na Kredytodawcę obowiązków. Jest to bardzo dobre rozwiązanie z punktu widzenia ochrony konsumenta. Analiza umowy kredytowej pod kątem wymogów ustawowych jakie powinna zawierać każda umowa kredytowa obnaża wielokrotnie nieprawidłowości w tych umowach, co daje konsumentowi możliwość wytoczenia powództwa przeciwko instytucji finansowej.

 Kancelaria Prawna Mecenat Warszawski Cieszkowska Dul analizuje umowy kredytowe pod kątem wystąpienia Sankcji Kredytu Bankowego. W każdym przypadku pomoc prawna obejmuje analizę umowy, przekazanie informacji konsumentowi o zasadności wytoczenia powództwa oraz złożenie pozwu do Sądu. Warto zadbać o swoje prawa i zaoszczędzić pieniądze nienależnie przekazywane instytucji finansowej !!!

The post Sankcja kredytu bankowego – najczęstsze naruszenia appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Uruchamiając procedurę sankcji kredytu darmowego Kredytobiorca zobowiązany jest złożyć oświadczenie do instytucji finansowej, z której pozyskał środki finansowe. Często jednak instytucje finansowe interpretują zapisy ustawy o kredycie konsumenckim według własnych zasad dlatego też warto skorzystać z pomocy profesjonalnego prawnika. Kancelaria Prawna Mecenat Warszawski Cieszkowska Dul zapewnia profesjonalną obsługę Kredytobiorcom w ramach roszczeń związanych z sankcją kredytu bankowego, którą poprzedza profesjonalne i szczegółowe przeanalizowanie umowy kredytowej.

The post Sankcja kredytu bankowego – roszczenie Kredytobiorcy appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Powództwo, którym kwestionuje się przed Sądem umowę kredytową, a w szczególności abuzywne regulacje odnoszące się do wskaźnika WIBOR jest roszczeniem majątkowym. Oznacza to, że w takim pozwie musi zostać oznaczona wartość przedmiotu sporu. Problem powstaje w związku z koniecznością ustalenia wartości przedmiotu sporu w postaci samej kwoty naliczonego w umowie kredytowej WIBOR – u. Banki bardzo rzadko wydając zaświadczenie niezbędne do wytoczenia przeciwko nim powództwa rozbijają ratę kredytu na kapitał oraz stałą marżę i wskaźnik WIBOR. Zazwyczaj rata odsetkowa ujęta jest w zaświadczeniu jako suma marży i kwoty WIBOR – u. Nie jest wykluczone, że Banki celowo utrudniają Kredytobiorcom dokonanie wyliczenia na potrzeby procesu poprzez sumowanie raty odsetkowej. W ten sposób nie tylko, że nie uwidaczniają Kredytobiorcy kwoty środków jakie Kredytobiorca nadpłaca w związku z mechanizmem opartym o WIBOR ale obligują Kredytobiorcę do korzystania z wyliczeń dokonywanych przez profesjonalne podmioty posiadające narzędzia do „rozbicia” raty odsetkowej na marżę oraz WIBOR. Wyliczony w ten sposób WIBOR jest tym elementem, którego wartość – obliczona w oparciu o przedstawione przez Bank zaświadczenie – stanowi wartość przedmiotu sporu. Najczęstszą praktyką jest właśnie kwestionowanie przed Sądem tej wartość tj. wartości ustalonej o wskaźnik WIBOR. Kredytobiorca, mając na uwadze naliczane przez Bank do raty odsetkowej wartości PLN opartej o WIBOR wskazuje w pozwie jako wartość przedmiotu sporu właśnie tą wartość.

Nie jest rzeczą łatwą samodzielne obliczenie przez Kredytobiorcę wartości WIBOR tym bardziej w sytuacji trwania przez kilka lat umowy kredytowej oraz ciągłej zmiany oprocentowania wskaźnika WIBOR. Ustalenie wartości przedmiotu sporu jest tym bardziej istotne, że wskazana przez Kredytobiorcę wartość musi pokrywać się z kwotami ujętymi w zaświadczeniu Banku. Także istotne jest, że nieprawidłowe określenie wartości przedmiotu sporu może doprowadzić do wszczęcia przez Sąd z urzędu dochodzenia w przedmiocie ustalenia tej wartości bądź w przypadku jego niewskazania do zwrotu pozwu.

Kancelaria Prawna Mecenat Warszawski Cieszkowska Dul dysponuje instrumentami i doświadczeniem w pomocy Kredytobiorcom w przygotowaniu całości pozwu jak też ustaleniem prawidłowej wartości przedmiotu sporu, w tym WIBOR – u, co dodatkowo umożliwia rozpoznanie przez Sąd wniosku o zabezpieczenie poprzez wyeliminowanie z raty kredytu wskaźnika WIBOR doprowadzając do zmniejszenia Kredytobiorcy comiesięcznej raty o ten wskaźnik i to na czas trwania procesu sądowego.

The post Ustalenie wartości WIBOR na potrzeby procesu przed Sądem appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Sądem powszechnym jest zarówno Sąd Rejonowy, jak też Sąd Okręgowy. O tym, do którego Sądu według kryterium hierarchiczności wytoczyć powództwo przeciwko Bankowi w związku z kwestionowaniem wskaźnika WIBOR w umowie kredytowej zależy ustalenie wartości przedmiotu sporu. W przypadku gdy analiza umowy kredytowej przygotowana najczęściej przez Kancelarię Prawną wykaże, że wartość przedmiotu sporu przekracza kwotę 100.000 zł (stu tysięcy złotych) wówczas właściwym rzeczowo (merytorycznie) Sądem uprawnionym do rozpoznania sprawy jest Sąd Okręgowy. Nieprzekroczenie granicy 100.000 zł oznacza, że Sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Rejonowy. Niezależnie jednak od tego, czy powództwo  wytoczone zostanie przed Sądem Rejonowy czy Sądem Okręgowym –  w związku z zawarciem w umowie kredytowej mechanizmu opartego o wskaźnik WIBOR – za każdym razem decydującym kryterium ustalenia właściwości miejscowej Sądu jest miejsce zamieszkania Kredytobiorcy. Taką regulację zapewnił ustawodawca w art. 37² k.p.c. Dzięki takiemu zabiegowi procesowemu orzecznictwo w Polsce nie będzie kształtowane przez kilka Sądów właściwych dla siedziby Banków (najczęściej byłyby to duże miasta, w szczególności m.st. Warszawa) tylko przez Sądy powszechne w całym kraju, co jest wartością dodaną dla Kredytobiorców.

The post Który Sąd rozpoznaje sprawy kredytów złotówkowych – WIBOR? appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Dyrektywa zakłada, że osoby pracujące dla organizacji publicznej lub prywatnej lub mające z taką organizacją kontakt w kontekście swojej działalności zawodowej często jako pierwsze dowiadują się o zagrożeniach lub szkodach dla interesu publicznego pojawiających się w tym kontekście. Zgłaszając naruszenia prawa Unii szkodliwe dla interesu publicznego, osoby takie działają jako „sygnaliści”.

Sygnalistami – zgodnie z definicją ustawową – są osoby fizyczne, które zgłaszają lub ujawniają publicznie informację o naruszeniu prawa uzyskaną w kontekście związany z pracą. Najczęściej będzie to pracownik, pracownik tymczasowy, czy osoba świadcząca pracę na innej podstawie niż umowa o pracę. Sygnalista jest osobą podlegającą ochronie prawnej. Wobec sygnalisty nie mogą być podejmowane działania odwetowe ani próby lub groźby zastosowania takich działań.

W przedsiębiorstwach zatrudniających co najmniej 50 pracowników istnieje obowiązek wprowadzenia procedury chroniącej sygnalistów. Co istotne, do liczby 50 osób wykonujących pracę zarobkową na rzecz podmiotu prawnego wlicza się pracowników w przeliczeniu na pełne etaty lub osoby świadczące pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie niż stosunek pracy, jeżeli nie zatrudniają do tego rodzaju pracy innych osób, niezależnie od podstawy zatrudnienia. Oznacza to, że pracodawcy prywatni i państwowy będą mieli obowiązek wprowadzenia odpowiedniej procedury w zakładzie prace z jednej strony zapewniającej sygnalistom zgłaszania nieprawidłowości w zakresie prawa, z drugie strony zapewniającej ochronę sygnalistów, zgodnie z postanowieniami ustawy. Bierność pracodawcy i nie ustanowienie procedury zgłoszeń wewnętrznych będzie związane z odpowiedzialnością i możliwą do nałożenia przez Sąd karny karą grzywny.

Ustawa zapewne wejdzie w życie jeszcze w tym roku jednak żeby uniknąć zaskoczenia podlegania rygorom tej ustawy pracodawcy powinni wcześniej opracować i przygotować do wdrożenia procedury o ochronie sygnalistów, w czym pomóc ze wsparciem merytorycznym może Kancelaria Prawna Mecenat Warszawski Cieszkowska Dul Sp. k. pełniąc również rolę podmiotu, do którego zgłoszenia od sygnalistów będą kierowane.

The post Ochrona sygnalistów – obowiązek pracodawcy jeszcze w 2024 roku appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

Bank zawierając umowę kredytową z konsumentem, udziela mu w istocie kredytu i pobiera z tego tytułu wynagrodzenie w postaci oprocentowania. Komponentami oprocentowania jest marża banku oraz wskaźnik WIBOR. Marża banku obejmuje koszty operacyjne obsługi kredytu, premię za ryzyko oraz zysk banku z tytułu udzielonego kredytu. W założeniu WIBOR to koszt pozyskania przez bank środków na udzielenie kredytu swoim klientom. Przy analizowaniu niniejszego zagadnienia należy wziąć pod uwagę szereg zjawisk gospodarczych, które zmieniły istotnie sposób finansowania przez banki swojej działalności kredytowej.

Do 2008 r. WIBOR (z uwagi na liczbę transakcji na rynku międzybankowym) mógł stanowić rzeczywisty koszt pozyskania kapitału przez banki na rynku międzybankowym. Banki posiadające niedobór środków, aby pozyskać kapitał na udzielanie kredytów swoim klientom, uzyskiwały środki od innych banków (tych, posiadających nadwyżkę środków), oprocentowane w oparciu o WIBOR. Koszt pozyskania tego pieniądza pokrywał Klient tego banku, który zaciągnął kredyt oprocentowany w oparciu o zmienną stopę procentową, a dodatkowo płacił na rzecz banku marżę, stanowiącą zarobek tego banku. W latach 2007 – 2009 miał miejsce kryzys gospodarczy, który wpłynął na transakcje zawierana na rynku międzybankowym, które były podstawą do wyznaczania wskaźnika WIBOR.

Obecnie, analizując przekazane przez Klientów umowy kredytowe i dokonując wyliczeń wskaźnika referencyjnego wielokrotnie z analiz tych wynika, iż zawarty w umowach kredytowych wskaźnika WIBOR nie ma oparcia w faktycznych operacjach międzybankowych i jest ustalany w sposób nieprawidłowy. Ta sytuacja składania Kredytobiorców do kwestionowania umów kredytowych zawierających wskaźnik WIBOR dążąc do pozostawienia oprocentowania w umowach kredytowych ale o jasnych zasadach kształtowania wysokości oprocentowania. Kolejne terminy rozpraw, w których Kancelaria Prawna Mecenat Warszawski reprezentuje Kredytobiorców przeciwko Bankom zostały już  wyznaczone przez Sąd.

The post Co reguluje WIBOR w umowie kredytowej”? appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.

W podjętej przez Sąd Najwyższy uchwale, w której zgłoszono także zdania odrębne, potwierdzono dotychczas wyrażane stanowiska sądów przyjmując w szczególności,  że:

– sposób określania kursu waluty obcej, w przypadku gdy regulujące tą kwestię postanowienia umowne stanowią klauzule niedozwolone ich miejsca nie mogą zastąpić inne sposoby określenia kursu waluty obcej;

– w przypadku niemożności ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa zawarta pomiędzy Bankiem i Kredytobiorcą także nie wiąże w pozostałym zakresie.

Charakteryzując podjętą przez Sąd Najwyższy uchwałę i przedstawione w niej tezy nie można przyjąć, że jej treść stanowi ostatecznie zaskoczenie dla zainteresowanych Stron. Uchwała ta w całości potwierdza dotychczasowe orzecznictwo TSUE m.in. w takich sprawach jak C-618/10 Banco Español z 14.06.2012 r., czy  C-488/11 Dirk Frederik Asbeek Brusse. z 30 maja 2013 r. i jest korzystna dla Kredytobiorców. Orzeczenia TSUE i tezy w nich zawartych w pełni potwierdziła podjęta uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25.04.2024 r. Można nawet przyjąć, że powyższa uchwała „zacementowała” już wcześniej wyrażane stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażane w wydanych przez Trybunał orzeczeniach prejudycjalnych wiążących wszystkie sądy państw UE (wyroki: TSUE z 9 marca 1978 r. C- 106/77 Simmenthal, z 19 listopada 2009 r. C-314/08 Krzysztof Filipiak przeciw Dyrektorowi Izby skarbowej w Poznaniu, a także TK z 11 maja 2005r, K-18/04 oraz SN z 12 grudnia 2019r. III CZP 45/19 i z 3 lutego 2006 r., I CK 297/05).

Nie wdając się w głębszą analizę podjętej uchwały z dnia 25.04.2024 r. istotne dla Kredytobiorców wnioski z niej wypływające są takie, że dotychczas wydawane korzystne dla Kredytobiorców wyroki Sądu Najwyższego i sądy powszechne w tzw. sprawach „frankowych” nabiorą rozpędu i zmobilizują dużą część niezdecydowanych Kredytobiorców do wystąpienia z pozwem przeciwko Bankom o stwierdzenie nieważności zawartych umów kredytowych mając po swojej stronie wspomniane korzystne orzeczenia TSUE i wiążącą sądy uchwałę Sądu Najwyższego z  dnia 25.04.2024 r. potwierdzającą wyrażone przez Trybunał tezy.

The post Czy uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25.04.2024 r. jest korzystna dla „kredytobiorców”? appeared first on Kancelaria prawna Mecenat Warszawski.